هجدهم اردیبهشت ماه؛ هفتمین روز از دهه سرآمدی سال ۱۴۰۵خورشیدی، سرآمدی آموزشی-توسعه حرفه ای استادان و‌ نقش مراکز توسعه و تعالی آموزشی نام یافته است. نظام آموزش عالی بر پایه کارآمدی های کنش‌گران ساختاری خود-استادان، دانشجویان و کارکنان - از یک سو و بسندگی های نهادهای سازنده آن-دانشگاه ها، پژوهشکده ها و پژوهشگاه ها و مراکز دیگر-سازمان یافته است. بر پایه آموزه منطق سازمانی هر کدام از سازه های پیش گفته باید از والاترین سنجه های رفتار حرفه ای برخوردار باشند تا بتوانند کارویژه های آموزش رسمی و آموزش پنهان را در جایگاه بنیادی ترین رسالت آموزش عالی انجام دهند. در این میان، بر پایه انگاره های میهنی و آیینی، استادان اهمیت انکارناپذیری را در راه کیفی سازی نظام آموزش عالی دارند. چرا که پیروزمندی انجام هر یک از رویکردهای پژوهشی، آموزشی، فرهنگی و‌ نوآورانه دانشگاه به عملکرد پذیرفتنی آنها وابسته است. توسعه حرفه ای استادان راهبردی است که می تواند نیرو یافتن هر کدام از مهارت های شناختی، دانشی، رفتاری، گفتاری، نوشتاری و جز آنها را که برای پیاده سازی رسالت های پیش گفته اهمیت دارد، به همراه آورد. توسعه حرفه ای پیش گفته از یک سو باید با استواری استادان انجام شود و از دیگر سو مراکز توسعه و تعالی آموزشی از این دیدگاه نقشی تعیین کننده دارند. کیفی سازی آموزش عالی و‌ دست یافتن جامعه‌ به همه اهداف تعریف کرده از این راه با توسعه حرفه ای همه کنشگران این سازه از نظام اجتماعی و از آن جمله با راهبرد پردازی و نیز کارنامه پذیرفتنی مراکز توسعه و تعالی آموزشی به دست می آید. تنها با استواری در این گستره است که می توان به باورمندی نظام آموزش عالی، هر یک از نهادها و کنشگران آن و نیز سرتاسر جامعه در روند سرآمدی آموزشی و پسایندهای دانایی افزای آن امیدوار بود.

یادداشت:  دکتر جلال الدین حسانی(مدرس مرکز آموزش علمی کاربردی فرهنگ و هنر نیکان فردوس لیان بندر بوشهر)